Page 91 - เสียงจากประชาชน การต่อสู้เพื่อสิทธิในที่ดิน กรณีร้องเรียน 2545-2550. เล่ม 5 : "การจัดการสวนป่าของรัฐและเอกชน"

‡ ’¬ß®“°ª√–™“™π °“√µàÕ Ÿâ‡æ◊ËÕ ‘∑∏‘„π∑’Ë¥‘π °√≥’√âÕ߇√’¬π ÚıÙı-Úıı
ç°“√®—¥°“√ «πªÉ“¢Õß√—∞·≈–‡Õ°™πé

(๑) พื้นที่ที่ทับซอนกับที่ดินทำกินของ ชุมชนเหลานั้นไดบริหารจัดการในรูปแบบ
ประชาชน ซึ่งเปนเกษตรกรรายยอยผูขาดแคลน “ปาชุมชน” ทั้งเพื่อการใชสอย เพื่อการอนุรักษ

ที่ดินทำกิน คนจนและลูกจางของ อ.อ.ป. ที่ไร เพื่อการศึกษาเรียนรูของเยาวชนในลักษณะ
ที่ดินทำกิน ใหกรมปาไมสงมอบพื้นที่ใหคณะ หองเรียนธรรมชาติของทองถิ่น

กรรมการปฏิรูปที่ดินเพื่อเกษตรกรรม นำไป ๖. ในการยกเลิกภารกิจเดิมของ อ.อ.ป.
ดำเนินการปฏิรูปที่ดินตามพระราชบัญญัติ หรือปรับเปลี่ยนโครงสรางภารกิจใหม เพื่อ

ปฏิรูปที่ดินเพื่อเกษตรกรรม พ.ศ.๒๕๑๘ สงเสริมการฟนฟูระบบนิเวศ โดยตองมีมาตรการ
(แกไขเพิ่มเติม พ.ศ. .... ) รองรับดูแลพนักงานและลูกจางของ อ.อ.ป.

โดยเริ่มจากการนำพื้นที่สวนยางพารา เชน การปฏิรูปที่ดินเพื่อเกษตรกรรม การ
จำนวนกวา ๓ หมื่นไร ที่ปลูกสรางโดย สงเสริมอาชีพ หรือสิทธิประโยชนตางๆ อัน

อ.อ.ป. ในพื้นที่โครงการ ๒-๔ มาปฏิรูป พึงมีพึงไดตามกฎหมายแรงงานรัฐวิสาหกิจ
เพราะไมมีความจำเปนใดๆ ที่ อ.อ.ป. จะตอง สัมพันธ (อ.อ.ป. มีพนักงานและลูกจาง

อยูในฐานะการเปนผูผลิตยางพารารายใหญ ประมาณ ๑,๘๐๐ คน)
ของประเทศไทย แตควรกระจายสิทธิในที่ดิน ๗. ควรมีการตั้งองคกรอิสระดานการ

ที่เปนฐานการผลิตใหกับเกษตรกรที่ไรที่ดิน จัดการทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดลอม

หรือขาดแคลนที่ดินทำกิน หรือคนจนที่ตองการ โดยตองมีองคประกอบจากตัวแทนองคกร
ประกอบอาชีพเกษตรกรรม ประชาชนที่มีการดำเนินงานดานการจัดการ

(๒) สวนพื้นที่สูงชัน หรือมีสภาพเปน ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดลอมเขารวม
ตนน้ำลำธาร หรือมีลักษณะพิเศษของระบบ ดวย โดยมีเปาหมายเพื่อประโยชนสาธารณะ

นิเวศ เชน มีปูราชินี หรือมีความสมบูรณของ ทั้งนี้ มีอำนาจหนาที่ในการบริหารจัดการ
ระบบนิเวศ มีความหลากหลายทางชีวภาพ พื้นที่ปาสงวนแหงชาติ ที่ทำกินจาก อ.อ.ป.

สมควรอนุรักษไวเพื่อประโยชนทางดานความ และจากที่เคยใหบริษัทธุรกิจเอกชนเชาปลูก
สมดุลของระบบนิเวศ ทั้งนี้ ตองใหประชาชน สรางสวนปาเชิงเศรษฐกิจ และใหมีอำนาจ

มีสวนรวมในการกำหนดนโยบายการจัดการ หนาที่แตงตั้งคณะกรรมการฯ ตามขอเสนอขอ
และดูแลรักษา ที่ ๕ ดวย

(๓) ใหพิจารณาพื้นที่ที่เหมาะสม เชน นอกจากนี้ใหมีอำนาจหนาที่ในดานการ

เปนปากันชนระหวางปาอนุรักษกับพื้นที่ทำ สงเสริมรับรองสิทธิชุมชนในการมีสวนรวม
กิน เพื่อมอบใหกับชุมชนที่มีความพรอม หรือ การจัดการดูแลพื้นที่ในรูปแบบปาชุมชน ปา

ไดรับการสนับสนุนจากรัฐ องคกรเอกชน ใน เพื่อการอนุรักษ และที่ทำกินทางการเกษตร
การพัฒนาตระเตรียมความพรอม เพื่อที่ (ตามขอเสนอขอที่ ๕(๑), (๒), (๓)

90