Page 25 - เสียงจากประชาชน การต่อสู้เพื่อสิทธิในที่ดิน กรณีร้องเรียน 2545-2550. เล่ม 5 : "การจัดการสวนป่าของรัฐและเอกชน"

‡ ’¬ß®“°ª√–™“™π °“√µàÕ Ÿâ‡æ◊ËÕ ‘∑∏‘„π∑’Ë¥‘π °√≥’√âÕ߇√’¬π ÚıÙı-Úıı
ç°“√®—¥°“√ «πªÉ“¢Õß√—∞·≈–‡Õ°™πé

การถือครองที่ดินอยางเปนธรรม ทั้งในแงการ ๔) สิทธิชุมชน
กระจายสิทธิและการรับรองสิทธิการถือครอง “สิทธิชุมชน” หมายถึง “สิทธิรวม”

ที่ดิน โดยตองใหเกษตรกรมีสวนรวมและมี เหนือทรัพยสินของชุมชน เชน สมาชิกของ
อำนาจในการตัดสินใจทุกกระบวนการในการ ชุมชนซึ่งทำหนาที่ดูแลรักษาปาเทานั้นจึงจะมี

ปฏิรูปที่ดิน รวมทั้งการจัดการทรัพยากร สิทธิใชและไดประโยชนจากปา โดยนัยนี้สิทธิ
ธรรมชาติและสิ่งแวดลอมที่สัมพันธสงผล ชุมชนใหความสำคัญกับการใชประโยชนจาก

กระทบและหรือจำเปนตอการดำรงชีวิต การ ทรัพยากรเพื่อสวนรวมมากกวาประโยชนสวน
ทำการผลิตอยางสมดุลยั่งยืน (ไพโรจน พลเพชร, ตน ดังนั้นแมวาโดยทฤษฎีแลวสมาชิกทุกคน

๒๕๕๐ หนา ๔๔) จะมีสิทธิตามธรรมชาติในการใชทรัพยากร
เกษตรกร คือ ผูลงแรงทำการผลิต สวนรวม และชุมชนก็สามารถออกกฎเกณฑ

สรางความมั่นคงทางอาหารใหกับสังคม ดังนั้น โดยคำนึงถึง “ความเปนธรรมทางสังคม” เปน

พวกเขาทั้งหลายจึงตองเปนผูมีอำนาจควบคุม สำคัญ แมวาสมาชิกทุกคนมีสิทธิในสังคมรวม
ปจจัยการผลิต เชน ที่ดิน ตลอดจนถึงทรัพยากร กัน แต “สิทธิการใช” ยังถูกกำหนดดวยความ

อื่นๆ ที่จำเปน การปลอยใหรัฐและทุนรวมกัน ยั่งยืนหรือ “ความเปนธรรมตอระบบนิเวศ” ซึ่ง
ผูกขาดอำนาจในการจัดการปจจัยการผลิตจึง เปนหลักการสำคัญกำหนดใหสมาชิกใช

เปนรากเหงาสำคัญในการทำลายสิทธิเสรีภาพ ประโยชนจากปาไดแตเฉพาะอาณาบริเวณ
และศักดิ์ศรีความเปนมนุษยของเกษตรกร จำกัด (เสนห จามริก, ยศ สันตสมบัติ (บก.),

การตอสูของเกษตรกรจึงมิไดหมาย ๒๕๓๖ หนา ๑๖๕ )
เพียงผลประโยชนเพื่อปากทองของตนเอง “สิทธิชุมชน” จะมุงเนนถึงพันธะหนาที่ที่

เทานั้น แตมีนัยกวางขวางครอบคลุมถึงความ รับผิดชอบรวมกันภายในชุมชนเองและ
มั่นคงทางอาหารของผูคนรวมสังคมดวย ระหวางชุมชนที่เกี่ยวของ ในการดูแลรักษา

๓) สิทธิในการพัฒนา ทรัพยากรธรรมชาติแวดลอม โดยนัยนี้ “สิทธิ
สิทธิในการพัฒนา หมายถึง สิทธิของ ชุมชน” จึงเปนเสมือนหนึ่งเครื่องมือหรือกลไก

ประชาชนในการมีสวนรวมกำหนดและ ของความสมดุลตอกระแสอำนาจและผล
แสวงหาทางเลือกในการพัฒนาเศรษฐกิจ ประโยชน และจึงเทากับเปนหลักประกันการ

สังคม วัฒนธรรม และการเมือง รวมทั้งสิทธิ จัดการทรัพยากรอยางยั่งยืนในที่สุด (เสนห

ของประชาชนที่จะไดรับประโยชนจากการ จามริก, วิวัฒน คติธรรมนิตย (บก.) ๒๕๓๖
พัฒนาเศรษฐกิจ สังคม วัฒนธรรม และ “สิทธิชุมชน” ในที่นี้ไมใชระบบกรรม

การเมือง (ไพโรจน พลเพชร, เพิ่งอาง หนา ๑๖) สิทธิ์ตามที่เราเขาใจกันตามกฎหมายตะวันตก
แตเปนสิทธิในการใชประโยชน ซึ่งดำรงอยู

24