Page 597 - ประมวลสรุปความรู้เกี่ยวกับพิธีสารอิสตันบูลและพิธีสารมินนิโซตา

ทบทวนการใช้โทษดังกล่าว และจะต้องโดยความเห็นชอบของเจ้าหน้าที่มีอำนาจ

เท่านั้น และจะต้องไม่ให้กำหนดเป็นส่วนหนึ่งของบทลงโทษตามคำพิพากษาของศาล

2. ควรห้ามใช้การขังเดี่ยวกับผู้ต้องขังที่มีความบกพร่องทางจิตใจหรือทางกาย

หากมาตรการเช่นนั้นอาจส่งผลกระทบให้สภาพทางจิตใจหรือร่างกายของเขาเลวร้าย

ลงไปอีก ห้ามใช้การขังเดี่ยวและมาตรการที่คล้ายคลึงกันกับผู้หญิงและเด็ก โดยให้ใช้

มาตรฐานอื่นๆขององค์การสหประชาชาติ และบรรทัดฐานในการป้องกัน

1
อาชญากรรมและความยุติธรรมทางอาญา

ข้อกำหนด 46

1. บุคคลากรทางการแพทย์จะต้องไม่มีบทบาทในการลงโทษทางวินัยหรือ

มาตรการจำกัดเสรีภาพใดๆต่อผู้ต้องขัง ยิ่งไปกว่านั้นเจ้าหน้าที่ดังกล่าวจะต้องให้

ความสนใจเป็นพิเศษต่อสุขภาพของผู้ต้องขังที่ถูกสั่งให้แยกขังโดยไม่สมัครใจ รวมทั้ง

การเข้าเยี่ยมผู้ต้องขังเช่นนั้นทุกวัน และการให้ความช่วยเหลือและการ

รักษาพยาบาลโดยพลันกรณีที่ได้รับการร้องขอจากผู้ต้องขังนั้นหรือเจ้าหน้าที่เรือนจำ

2. บุคคลากรทางการแพทย์ต้องรายงานต่อผู้บัญชาการเรือนจำโดยไม่ชักช้า

กรณีที่พบว่าการลงโทษทางวินัยหรือมาตรการจำกัดเสรีภาพใดๆ ได้ส่งผลกระทบ

ร้ายแรงต่อสุขภาพด้านจิตใจหรือกายของผู้ต้องขังที่ถูกลงโทษหรือถูกมาตรการนั้น

และพึงให้คำปรึกษากับผู้บัญชาการเรือนจำ กรณีที่เห็นว่าจำเป็นต้องยุติหรือ

ปรับเปลี่ยนมาตรการดังกล่าว ด้วยเหตุผลของสุขภาพทางกายหรือจิตใจของผู้ต้องขัง

3. บุคคลากรทางการแพทย์จะต้องมีอำนาจในการสั่งให้ทบทวนและเสนอแนะ

ให้เปลี่ยนแปลงการแยกขังโดยไม่สมัครใจนั้น ทั้งนี้เพื่อประกันว่าการแยกขังเช่นนั้น

1 โปรดดู ข้อก ำหนด 67 ของข้อก ำหนดสหประชำชำติเพื่อกำรคุ้มครองเยำวชนผู้กระท ำผิดที่ถูกคุมขัง (United Nations
Rules for the Protection of Juveniles Deprived of their Liberty) (มติที่ 45/113, ภำคผนวก); และข้อก ำหนด 22 ของ

ข้อก ำหนดสหประชำชำติว่ำด้วยกำรปฏิบัติต่อผู้ต้องขังหญิงและกรณีที่ไม่ใช้กำรควบคุมตัวผู้ต้องหำหญิง (United Nations
Rules for the Treatment of Women Prisoners and Non-custodial Measures for Women Offenders) (มติที่

65/229, ภำคผนวก)
21